نه/ دیگر انتظار تو را نمی کشم

بر روی این سطح سفید

برف ها که آغاز می شوند

انجماد

مرا تداعی می کند

لب هایی که یک روز بر عصمت خود خندیدند

و تو ترسیدی

که در آغوش تاریکم گم شوی

وبوی گردنم را  رها کنی بر زمین

و جهنم نیمی از مرا

برای زخمی که در سینه ی آسمان

دهان باز کرده بود

                         ببرد

شاید که دستان من مرحم وار نبودند

یا التهاب عطر های دروغی تنت

                                        بکر نبود  

خدای تو شاهد است

بار برداشته ام/ پشت این حجا خالی نیست

خطی ادامه ام می دهد

روی گسترده ها

می کشند مرا این روزها

تا باورم شود

هیچ کس را که می آید

و جای پایش روی اندوه زمستانی شیشیه / جییغ میکشد پنجره

کوچ می کند خدا از کنار تنهاییش

و با هم سر می رویم  از نورهای کوچک چراغ

گوشه ها / کناره ها / عنکبوت ها

تو ر می با فند حجله ی شان را

ما می رویم

          و   

           صدایمان کنار جا ده می پیچد

که بودا شدم

و محمد بر مسخ نفرتم...