برای ۲۴ بهمن

تو از دابره گرد می شوی

                             و من

برایت با زبان شعر

              مزه ی وسیع گیلاس را می چشم

با این موجودات ریز

         که زیر پوستم می جهند

تو از خاکستری به آبی

وخوب دایره را فکر میکنی

                             و من

                                  تنها سطحی از خویشم

که در تنهاییش

              در ویار تو

                        رشد می کند

با همین غروب

که کوله ی شانه های تو را

                                 بار بود