انتهای کسی ایستاده ام

که از خنده های بلندش پرت می شوم

ازارتفاع می ترسم

و میدانم در این کافه های شبانه

به هیچ ونگوگی نمی رسم

هنوز گوش هایت خونیست

و زیر چشم هایت نیمه شبی دراز کشیده است

که با یاس زرد افتاب هم

                           طلوعی ندارد