سر می زنم به اینه

دونیم شده ام

نیمی برای آسمان

نیمی برای زمین 

تو بودی سایه ات

که طبق عادت

ایستاده ای روی پیوستگی ابروهایم

و

نفس هایت ابر میشوند

دست های مرا هم برای حمل صا عقه ای با خود ببر

که بر حسب تصادف

در شقیقه های من کسی مرده است

که از تصویر خود در اینه

                                  سر در نمی اورد