برای یک صبح دلتنگ

گذشته ی تنیست این سایه

از پشت جریان سرد و موازی میله ها

رسیده به وسوسه ی چرخهای تو

که روی حافظه اش رکاب می زنی

اینجا برای همیشه فراموش می شود

لکه های نگاهت

و جلبکهای زاینده رود

که در گلویم جیغ می کشند

از حوصله ام سر میروی

روی نیمکت های هروز

تا جهان را توی سرت فرو کنی

و بلند بلند بخوانی:

شهر زیر چکمه های ما فلج میشود