جغرافیای آبهای حوض

robar — Fri, 13 Feb 2009 19:29:18 GMT

ترس به ادم جرات پنهان شدن و میده مهم پنهان شدنه و اینکه خودت زیر یه چیزی مخفی کنی تا کسی قسمت های از تو رو نبینه مهم نیست ارزش پنهان شدن و داشته باشه مهم اینه که تو مثل یه گنج مدت هامخفی می مونی تا یه نفر شجاعت کنه و تو رو حفاری کنه تا ریخ با لغتنامه هاش پر از تعبیر های نا منصفانه است اصلا هم عجیب نیست

شبیه نیمه شبهای دختری هستم

که زیر تحریک دست هایش بلوغ می شود

و نمی داند چگونه کسی در پستان هایش غده کرده است

صبح را لقمه می کند

در دهانه ی اتاقکی که همیشه چند ساعتی

انتظارش را مخفی می کند

و دلش می خواهد

در میان حرف هایش سرفه کند

توی صورت حساب هر ماه اجاره ی صخره ای

که روی ان شبیه نیشخندی از مریم شود

من طبق نیمه شبهای کسی

در پیراهنم صدای سرفه و خمیازه می پیچد

و هر غروب

از سر حوصله

روی هر صخره ای که باشد

در اسم خودم دست می برم

من دختری را یاد گرفته ام

که زیر زبانش

حرف بی تکلم مرد را

مزه می کند!

robar — Sat, 03 Jan 2009 15:58:49 GMT

( تقدیم به ذات کثیف زبان وقتی به هیچ جای دنیا بر نمی خورد که بنویسم)

از سوم شخص مفرد بیزارم

خودت را با من جمع نبند

در حال حاضر در گذشته ای استمراریم

مفرد هم که باشیم نقلمان می کنند

چقدر دستر زبان دراز است

که از فاعل و مفعول کسی صرفمان نکرد

شاید

تا استعاره است

الاف تصمیم کبری ایم

robar — Tue, 27 May 2008 15:50:44 GMT

آب روی من بریز

تا دلم خنک شود

خدا

از سر گیجه های ما رو ی تخت

زیز زیرکی زوزه می کشد

عجب دنیای هاری

تو اهل دل و

من نا اهل تمام عالمم

روی تخت خیالم تخت

بگیر تخت بخواب

کسی نیست آب روی ما بریزد

robar — Tue, 01 Apr 2008 00:18:08 GMT

سیزده از راه به در می شوم

بهار چه بهای سنگینی دارد

ما هر دو آدمیم

شیطان خدا را دوره کرد

اگر منظومه ی شمسی هم دورخاطره ی ما بچرخد

بچرخد

و ان قدر بچرخد که بالا بیاورم

تو پایین می اوری

و اتفاق می افتیم

اتفاقا روی سیاره ای

که از دار دنیا تنها گلوی مرا نوازش می کند

تو می روی روی رگهایت بمب می گذاری

عزرائیل به سلامتیمان سرفه می کند

robar — Sun, 17 Feb 2008 17:48:18 GMT

تقدیم به تو که همیشه داد می زنی

من فکر می کنم

به اختلال حواسم در خاطرات جا گذاشته ام

در اسباب کشی زمان

به خواهرم

که بوی قرمه سبزی نمی دهد

و هر روز زیر سایه ی مادرم چاق تر می شود

من فکر می کنم

پس نیستم

در اضلاع ساده ی اتاق

روی تختی که هرشب خواب های مرا چال می کند

طبیعی ایست که منش زیر گوش هایم جیغ می کشد

با غروبی چسیبده در تفکر اسمان

واختلال رنگ هایی که فرقی نمی کند

کدام به پیری صورتم نمی ایند

robar — Thu, 20 Dec 2007 12:42:04 GMT

چیزی بگو

جناب سکوت

هیچ تیغی مسئول رگهای من نیست

من خودم را می برم از زند گی

و برای سکوت هم باید فکری کرد

سکوت را باید به بازار مس گرها برد

و برای حوصله ی خانه مهمانی گرفت

بفرما تو

به دیوارها سلام کن

و بگو بفرمایید کنار

در برای بهم خوردن است

لیوان برای شکستن

و تلفن برای قطع رابطه

چیزی بگو

حرف های تو بوی اجناس دست نخورده ی بازار می دهد

و من یک جنازه ی ولخرجم

در بازار شام این اتاق

ساعت روی میز خواب می رود

و عقربه ی کوچکش رویای ناقوس کلیسا ی وانگ را می بیند

جنازه می گندد

و بوی مشکوک زندگی

همسایه ها را خبر می کند

robar — Mon, 22 Oct 2007 15:14:18 GMT

سر می زنم به اینه

دونیم شده ام

نیمی برای آسمان

نیمی برای زمین

تو بودی سایه ات

که طبق عادت

ایستاده ای روی پیوستگی ابروهایم

نفس هایت ابر میشوند

دست های مرا هم برای حمل صا عقه ای با خود ببر

که بر حسب تصادف

در شقیقه های من کسی مرده است

که از تصویر خود در اینه

سر در نمی اورد

robar — Mon, 17 Sep 2007 12:54:18 GMT

انتهای کسی ایستاده ام

که از خنده های بلندش پرت می شوم

ازارتفاع می ترسم

و میدانم در این کافه های شبانه

به هیچ ونگوگی نمی رسم

هنوز گوش هایت خونیست

و زیر چشم هایت نیمه شبی دراز کشیده است

که با یاس زرد افتاب هم

طلوعی ندارد

robar — Sun, 12 Aug 2007 06:42:16 GMT

برای یک صبح دلتنگ

گذشته ی تنیست این سایه

از پشت جریان سرد و موازی میله ها

رسیده به وسوسه ی چرخهای تو

که روی حافظه اش رکاب می زنی

اینجا برای همیشه فراموش می شود

لکه های نگاهت

و جلبکهای زاینده رود

که در گلویم جیغ می کشند

از حوصله ام سر میروی

روی نیمکت های هروز

تا جهان را توی سرت فرو کنی

و بلند بلند بخوانی:

شهر زیر چکمه های ما فلج میشود

robar — Mon, 04 Jun 2007 01:19:18 GMT

گرز ات را در آسمان

برای زمین کوچکت بچرخان

شاید بیایم

بار دارت کنم

جای پای دو مرد سنگین مانده است

در عبور سنگی پلی که نورهشتی هایش را قوز می کند

شهر توی سرم خراب می شود

خلوت کلاغ ها را قار غارت کرده ام

در ساعت های خسته و بیکار

که می چکم بر سنگفرش های اصفهان

قسمتی از خودم که جاری می شود لای کاشی های کهنه ی شهر

و قسمتی دیگر که در لحاف سربی خواب

انکار می شود

به بوی مرموز نم اغشته ای

که هر روز در سکانس های ساعت خورشید

تبخیر میشوی

دعا کن که برف پرسپکتیو کوچه را بپوشاند

من از این پوچی پیچ در پیچ بیزارم